X
تبلیغات
رایتل

روح ورزش -اثر جورج اورول

I am always amazed when I hear people saying that sport creates goodwill between the nations, and that if only the common peoples of the world could meet one another at football or cricket, they would have no inclination to meet on the battlefield. Even if one didn't know from concrete examples (the 1936 Olympic Games, for instance) that international sporting contests lead to orgies of hatred, one could deduce it from general principles.

Nearly all the sports practised nowadays are competitive. You play to win, and the game has little meaning unless you do your utmost to win. On the village green, where you pick up sides and no feeling of local patriotism is involved. it is possible to play simply for the fun and exercise: but as soon as the question of prestige arises, as soon as you feel that you and some larger unit will be disgraced if you lose, the most savage combative instincts are aroused. Anyone who has played even in a school football match knows this. At the international level sport is frankly mimic warfare. But the significant thing is not the behaviour of the players but the attitude of the spectators: and, behind the spectators, of the nations who work themselves into furies over these absurd contests, and seriously believe — at any rate for short periods — that running, jumping and kicking a ball are tests of national virtue.


همواره در شگفت بوده ام که چگونه برخی از مردم ورزش را وسیله ایجاد حسن نیت میان ملت ها می دانند و بر این باورند که اگر مردم دنیا مجال آن را داشته باشندکه در میدان بازی فوتبال یا کریکت یکدیگر را ملاقات کنند، دیگر تمایلی برای برخورد با یکدیگر در میدان های جنگ نخواهند داشت. حتی اگر اطلاعی در مورد برخی نمونه های قاطع و جدی تاریخ مانند بازیهای المپیک 1936 در آلمان نازی نداشته باشیم، براحتی می توان از اصول کلی به این نتیجه رسید که رقابت های بین المللی ورزشی، مولد تمایلات نفرت انگیز در میان ملت ها هستند.


تقریبا تمامی بازیهای ورزشی امروزه، رقابتی هستند. شما برای بردن بازی می کنید و بازی فقط درصورتی معنا خواهد داشت که نهایت تلاش خود را برای بردن به عمل آورید. در زمین سبز بازی یعنی جایی که به یارگیری می پردازید حسی از میهن پرستی منطقه ای درمیان نیست و می توان تنها برای ورزش و تمرین به بازی پرداخت. لیکن به مجرد اینکه مساله اعتبار و آبرو پیش می آید، به محض اینکه احساس می کنید شما و یک جمع بزرگتر در صورت شکست تیم مورد علاقه خود خوار و خفیف خواهند شد، وحشیانه ترین غرایز مبارزه طلبانه بروز می کند. هر کسی که حتی در تیم ورزشی مدرسه اش بازی کرده با این حس آشناست. در سطح بین المللی ورزش بطرز مضحکی تقلیدی از یک میدان جنگ است. اما مساله مهم رفتار بازیکنان بایکدیگر نیست بلکه رویکرد تماشاچیان نسبت به هم است و در پشت سراین تماشاچیان، ملت هایی قرار دارند که در آتش غضب ناشی از این رقابت های پوچ می سوزند و بجد باور دارند که دویدن، پریدن و ضربه زدن به یک توپ در مدت زمانی هرچند کوتاه، آزمونی است از فضیلت ملی.


جورج اورول در "روح ورزشی"


متن کامل در:

"The Sporting Spirit", George Orwell

تاریخ ارسال: چهارشنبه 16 تیر 1395 ساعت 12:35 | نویسنده: مرکز آموزش عالی علمی کاربردی صنعت آب و برق | چاپ مطلب
نظرات (0)
امکان ثبت نظر جدید برای این مطلب وجود ندارد.